روزها طوری میگذرند انگار قرار نبوده این روزها زندگی کنم.

بی حوصله؟نیستم.

در عجله؟نیستم.

در جریان؟نیستم.

چشم باز میکنم و آفتاب در آمده و نیامده نانی به دهان میگذارم و میدوم.آفتاب ساعتهاست پایین رفته که برمیگردم و صدای اذان سینه ام را فشار میدهد.

دنبال زندگی میدوم و انگار همین روزهاست که دیگر اسمش را هم به یاد نیاورم.

خوابگاه هیچ چیز به آدم نمیدهد اما حس خوب خانه را از او میگیرد.

دیوارها چرکین چنان اند که نگاه به آنها کراهت دارد.

هرلحظه دلت میخواهد فراموش کنی کجایی.یادت برود آدمها نامهربان تر از آنند که تصور میکردی.

چیزهایی هست;

مثل رنج پنج سال تحمل کسی که کنار نمی آمد.پنهان.در چشم.